پيرامون آن را در شمار مباحث تاريخى صرف به شمار آورده و بحثى بىثمر مىدانيد ؟ ! عزيزترين امور نزد انسان ، عقيدهء اوست ، بحث از امام و امامت آثار عملى فراوانى دارد ، انسان مىخواهد او را بشناسد ؛ چرا كه جهل به او اصل ايمانش را زير سؤال مىبرد . مىخواهد او را بشناسد تا او را دوست داشته باشد ؛ چرا كه در روايتى امام باقر عليه السلام فرمود : هَلِ الدّينُ الَّا الْحُبُّ وَالْبُغْضُ ؛ « 1 » آيا دين جز دوست داشتن و دشمنى ورزيدن است ؟ انسان مىخواهد امام را بشناسد تا در مقام عمل ، از او تبعيّت كند ؛ زيرا انسان است و مكلّف و مانند بهائم يله و رها نيست و چون امامت ، نيابت از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله است ، پس امام است كه مىتواند براى انسان در مقام انجام وظايف فردى و اجتماعى و انجام وظايف بندگى نسبت به خداى متعال ، تعيين تكليف نمايد . از اين رو انسان بايد امام را بشناسد و از حقّانيّت مدّعى اين مقام تحقيق كند تا از او پيروى نمايد و در مقام بندگى ، بارى كه بر دوش دارد به سرمنزل مقصود برساند .

--> ( 1 ) . مستدرك الوسائل : 12 / 227